www.sinerjipro.net

SinerjiProWide
Reklam

11870933_1486989781599174_2287035478163040264_nBu gün doğulduğum Cəbrayıl rayonunun ermənilər tərəfində işğal olunmasından, 23 il keçir.

Biz Cəbrayılıların vətənimizdən uzaqda yaşadığımız bu didərginlik dərdini, bizim kimi

ermənilərin silah gücünə yurdundan zorla çıxardığı hər bir Qarabağ oğlu və qızı ürəyində

gəzdirir. Qarabağın işgalından ötən hər il, biz qaragünlü Qarabağ əhalisinin, ömrünü

döndərə-döndərə, erməni tapdağında olan vətənimizdən uzaqlaşdırdıqca-uzaqlaşdırır.

İnsanın doğulduğu, dünyanı tanıyıb ətraf-aləmi dərk etdiyi, ilk addım atdığı, üzərində ayaq

üstə durmağı öyrəndiyi torpaqdan, uzun illər uzaqda olması çox pisdir. Bu uzun,

düşünüləndən daha uzun, illər ərzində qaçqın həyatı yaşamağa məcbur olan Qarabağ

sakinləri, “yəqin ki, bu il öz torpaqlarımıza qayıdarıq” fikrinə əsaslanan, içi boş olan ümidlə

özünü birtəhər sakit edir. Bu heç ümid də deyil, sadəcə olaraq “qaçqın” adlandırılanların

özünün belə inanaraq demədiyi, təskinlik cümləsidir. Niyəsə elə bilirəm ki, ömrünün böyük

hissəsi orada-Qarabağda keçən nənə-babalarımız, ata-analarımız bu sonsuz görünən ayrılıq

illərini, göz yaşlarına büküb, ürəklərində gizlətdikləri əzizdən-əziz xatirələrdən,

yaşanmışlardan aslı vəziyyətdə yaşaya bilib. Tez-tez yaşlı əzizlərimdən eşidirəm ki, “ biz

dağıq dözürük gör neçə ildir vətənimizi, öz əllərimizlə tikdiyimiz evləri, saldığımız yurdları, ata-

anamızın məzarını görmürük”. Nənəm Dilbər xanım “insan gərək öləndə anadan olduğu

yerdə basdırılsın ki, o torpağa qarışsın” deyərək vətənə qayıtmaq istədiyini dilə gətirir.

Qaçqınlığın ilkin dövrlərində yurdunun ermənilər tərəfindən zorla əlindən alınıb viran

qoyulmasına dözməyib dünyasını dəyişən yaxınlarımızı saymağa əlimdəki barmaqlarım

yetmir. Elə indinin özündə də hərdən anam özünəməxsus hökmlü tərzdə, yarı təskinlik, yarı

təəssüf qarışıq “atam yaxşı ki, işğaldan əvvəl rəhmətə getdi yoxsa o bu boyda qəribçilik,

vətənsizlik dərdinə dözməzdi” deyir. Amma sonradan gizlində göz yaşlarını sildiyi də

gözümdən yayınmır. Yaxşı dərk edirəm ki, anamın gözləri təkcə atasının bu yalan dünyada

qalan tək nişanəsi- məzarının vəhşi ermənilərin əlində olduğu üstəlik, illərdir kənardan da

olsa həmin o bir parça daşı görə bilmədiyi üçün yaşla dolmur. Anamın ürəyini göynədib,

gözünü yaşardan həm də doğmalarının yurdsuz didərgin halda, qəriblikdə min bir

məhrumiyyətə dözərək yaşamağa məhkum edilməyinin acısıdır. 23 ildir bizi içimizdən ovan

vətənsizlik duyğusunun qarşısında çox çarəsiz və acizik. Bizim yalnız xatirələrimizdə

vətənimiz var. Danışdıqca bitməyən, vətəndəki günlərini özündə saxlayan xatirələri,

Qarabağdan qaçqın düşmüşlərin həyatının vətənli heykayələridir. Böyüklərimiz yaddaşındakı

xatirələrini yada salıb danışanda gözlərimizi yaşla, ürəyimizi sızıltılı əzabla doldurub,

qanayan yaramızı yenidən-yenidən qanadır. Hər dəfə işğal altındakı torpaqların geri alınması

ilə bağlı aparılan sülh danışıqlarının nəticəsizliyinin şahidi olanda, vətənimizin-doğma

Qarabağın nə zamansa geri alınmasına inam bir az daha azalır. Artıq gərəksizləşən sülh

danışıqları, hər bir Qarabağ övladının ürəyində nə zamansa vətənə qayıtmağa bağladığı

ümidlərin sönük işıltısını daha da azaldır. İşğaldan sonra illərdir vətəndə- vətənsizliyin

yaratdığı məhrumiyyətlər bütün qarabağlıların sevinclərini para-para edir. 23 ildir biz

həyatımızda vacib olan məvhumu doğma, özümüzün olan yurdumuzu itirməyin əzabını

yaşayırıq. Toyumuzda da, yasımızda da hər an vətənimizin işğal olunmasını hiss edir və

unutmuruq. İstənilən halda həyatımızın bütün mərhələlərində, yaşamımızda doğma yurdun

əskikliyi yenidən –yenidən güclü zərbə ilə sifətimizə çırpılaraq, üzümüzü qızardan şillə təsiri

bağışalyır. Hər dəfə “qaçqın” deyə bizə müraciət olunanda bir anlıq ürəyimizi bürüyən

sızıltının yaşatdığı acını bizə qaçqınsan deyən heç kim anlamaz. Vətənsizliklə yanaşı

adımızın üzərinə zorla vurulan “qaçqın” damğasının hər səslənişində yaşadığımız əzabı, bizə

“qaçqın” deyən kimsə anlayıram desə belə anlaya bilməz. Vətənimizin işğalından sonra,

ümumi şəraitsizliyik hökmsürən məcburən, əlacımız olmadığı üçün yaşadığımız ev

adlandırdığımız komanın, çıxdığımız həyətin özümüzün olmamağı, üstəlik kənardan göyün 7-

ci qatında durduqlarını zənn edən həmvətənlərimizin bizə ayağının altında, yerdəki insanlar

kimi baxması və münasibət göstərməsi üzüntü dolu həyatımızı daha da ağırlaşdırır. Bütün bu

ikili münasibətlər, vətənsizliyin və qaçqın olmağın utancı, yaşamımızı daha da çətinləşdirir.

Belə halda ağzımız söz məzarlığına çevrilmiş kimi işğal olunmuş torpaqlarımıza-Qarabağa

gedə bilməməyin yaratdığı acizlik və çarəsizlik duyğusunu bütün həyatımızla hiss edir,

ömrümüzün sanki sonu olmayacaq əzablarla dolduğunu bütün xırdalığı ilə yaşayırıq.

Qarabağsız, vətənsiz olmağın əzabı başqadır bunu yaşamayan bilməz.

Aynur Qəniyeva

Yenicag.Az - www.yenicag.az

Tarix:
Oxunma sayı: 130
Kateqoriyalar:
Etiketlər:
Paylaş:

× Saytın materialları mənbə göstərilmədən paylaşıla, kopyalana və ya başqa yerdə yayımlana bilməz.

Nə düşünürsən?
Xəbərləri İzləyin
Bənzər Xəbərlər

    "Günün manşet və ən çox oxunan xəbərlərini hər gün e-poçt vasitəsilə təqib etmək üçün YeniÇağ Xəbər bületeninə abunə olun."